در غیاب دوست
در میان همه ی نازک کاریهای عیدانه خود دلمان را تکاندیم ... نمیدانم چه شد که برخی از لحظات گذشته هنور که هور هست به یادمان می اید!!!
عجب روزگاری شده است ! دوست غیبت دوست را میپسندد و همین است که دلم آرامش ندارد...
دلواپسم خیلی آن هم در غیاب دوست ... از همان خیلی های گذشته!!!
دلواپس اون همکلاسی هستم که فقط خودش را میبیند و بس
دلواپس اون هم کلاسی هستم که زندگی رو تو دودوتا چهارتای خودش نقش میبندد
دلواپس اون هم کلاسی هستم که قولشو میشکنه و تمرینشو تحویل استاد میده و یکمی تا اندکی خودشیرینی میکند
دلواپس اون هم کلاسی هستم که پاسخ سوال دوستش را نمیدهد با اینکه میداند .... و به گمان خودش کلاس دارد !
دلواپس این همه دانشجو هستم که ۳ سالشون گذشت و هیچ بزرگ نشدن و همان رفتار دبستانی خود را دارند ...
دلواپس اون همکلاسی هستم که واسه همکلاسیش مزاحمت ایجاد میکنه و گمان میکند فقط حودش میداند ...
دلواپس تو هستم خود تو که داری میخونی اینو .... دلواپس تو هستم که نمیدونی چقد ظاهرت با درونت فرق دارد و ادعا میکنی که صادق هستی ...
دلواپس خودم هستم که ... ... ...
خیلی میشود نوشت همین بس که بدانید دلواپس خودم هستم بیش از شما ...
موفق باشین
مکانیک بهشت ریاضیات است.